یک نفر می آید دیگری میرود و چرخهء آمد و رفت تکرار و تکرار میشود آری باید رفت و آری باید دل نداد و این شاید قانونی است که فراموشی و شاید ترس از جاودانگی آن را وضع کرده باید مسافر بود و سفر کرد و هجرت را تکرار و تکرار و تکرار کرد.... داستان آمد و رفت که شاید اسمش زندگی است را دوره کرد ، آموخت و یاد داد آه از این قانون ..................آه از این داستان قانون ...... من به قانون شکنی محکومم...و تبعیدبه مجازم نفرین به دادگاه تو .... نفرین به دادگاه من چه بیهوده است انتظار دیروز را در فردا کشیدن... بودن من درد نیست من از بیهوده بودن سخت دلگیرم........

                                                    این اخرین اپ این بلاگ بود ...

                                                          التماس دعا

پریشان     پشیمان    سر در گریبان    همانند غریبان   و به رسم بی نصیبان  ناله می آید    چه ناله جان سوزی این ناله از دل آلوده من است که سر میدهد و می گوید :

نمی دانم چرا امشب اسمان دلم تاریک است"حتی یک ستاره نمی درخشد"فقط این

تنهاییم است که خود را تحمل می کندو خودش با خودش حرف می زند ناله می زند و

به درد دل های خودش گوش می کند و فقط این قطراط اشک است که از چشمانم نم

نم می بارد و همچون الماس سو سو می کند بله این چشمانم است که ستاره شبم

شده و نور بر دل تاریکم می تاباندو اگر همین نباشد هیچ...

نمی دانم چرا خرابم الودگی مرا از پای در اورده و شرمندگی بیچاره ام کرده نه رو دارم برگردم

و نه می خواهم که بروم مانده ام بین دو راه که چه کنم ؟؟؟

            نمی دانم چرا کم رنگ شده ام"از اصلم غافل شده ام و هیچ نمی دانم که چه کنم ؟

نمی دانم چرا باز باران نمی بارد و چرا باز سبزه ها سر بر نمی اورند و چرا همیشه خزان است

مگر بهاری وجود ندارد؟ چرا همیشه اب ها گل الودند و بعضی از ماهی گیر ها اماده...نمی دانم

چرا کوه ها و در یا ها و جنگل ها و بیابان ها دیگر با من حرف نمی زنند!شاید قهر کرده اند و شاید

من با انها قهر کرده ام...

                                                    نمی دانم...

نمی دانم چرا نفسهایم به شماره افتاده اند و اهنگ رفتن می زنند و نمی دانم که چرا دلتنگ رفتنم

                                          بله ...همین است... حالا فهمیدم!..!

                                                دلتنگ رفتنم....................

 لینک دانلود سربندهای فراموش شده
         شهدای طلائیه.

                                                                                     عجّلوا بالصلوة

مثل اینکه شش ماهه دنیا آمده بود.حرف می زد با عجله، غذا می خورد با عجله، راه می رفت می خواست بدود و نماز میخواند به همین ترتیب.

 امام جماعت ما بود. اذان، اقامه را که می گفتند با عجلوا بالصلوة دوم قامت بسته بود. قبل از اینکه تکبیر بگوید سرش را بر می گرداند رو به

نمازگزاران و می گفت: من نماز تند می خوانم، بجنبید عقب نمانید. راه بیفتم رفته ام، پشت سرم را هم نگاه نمی کنم، بین راه نگه نمی دارم و

 تو راهی هم سوار نمی کنم...
                                                                           

                          از کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعی ها) نوشته سید مهدی فهیمی

دیروز الو!الو!یا حسین.انجا جبهه است؟

؟امروز شماره مورد نظر در دسترس نمی باشد.عشق بی پاسخ the mobile set is off